Het verhaal van
Jona

Over Jona

 

‘Ik ben Jona Haile. Ik ben chef bij Café Marseille, heb mijn eigen cateringbedrijf, Jona Kitchen en ben betrokken bij DÂK, waar ik samen met een groep vrienden aan werk. Dit jaar ben ik als Rotterdamse chef gevraagd om de topping te verzorgen voor de Vrijheidssoep op 5 mei. Daar heb ik heel veel zin in.’

​

Vrijheid is voor mij…

’Vrijheid betekent voor mij vrij veel. In zowel de grote als de kleine dingen. Het zit in herinneringen aan vroeger: je eerste vrienden maken, de hele dag buiten skateboarden, spelen met mijn tweelingbroer voetballen en dan thuiskomen met een warme maaltijd die je te wachten staat. Ik ben in Rotterdam geboren, maar heb ook vier jaar in Eritrea gewoond. In 2000 zijn we met spoed teruggevlogen door de Nederlandse ambassade vanwege oorlog in de regio. Het voelt als geluk dat ik een deel van mijn jeugd daar heb meegemaakt, van mijn zesde tot mijn tiende. Ik ben blij dat ik mijn basiskennis heb opgedaan op de plek waar ik vandaan kom. Soms is het heel duur en soms is het heel goedkoop. Vrijheid is vooral heel fijn om te hebben, basically.’
 

De vrijheid herdenken…

… ‘Ik herdenk niet per se vrijheid op bepaalde momenten of op 5 mei. Het zit juist in de kleine dagelijkse momenten. Bijvoorbeeld wanneer ik met mijn moeder bel terwijl zij in Eritrea is, of wanneer ik iets heftigs op het nieuws zie. Dan sta ik stil bij de vrijheid die we hier hebben. Tegelijkertijd vind ik het mooi dat er een dag is waarop we daar samen bij stilstaan.’
 

Ik voel me het meest vrij…

…’Wanneer ik kook voor vrienden of familie. Op die momenten kan ik doen wat ik wil en daar word ik gelukkig van. Maar ook op andere momenten voel ik me vrij: op vakantie, wanneer ik wakker word met de eerste zonnestralen, of in de winter als ik op een snowboard van de berg glijd. En als je dan je beste maat onderuit ziet gaan, lach je hem even uit en pakt hij je weer terug. Of als je moeder weer ouderwets voor je kookt en je bij haar op de bank in slaap valt, zonder stress en zonder ergens over na te moeten denken.’​

​​

Wat betekent het voor jou om gerechten te koken die je aan thuis doen denken?

‘Koken brengt me terug naar vroeger. Toen ik zes jaar was, stond ik soms weleens een uur lang met mijn moeder in de keuken om te kijken wat ze aan het doen was. Ik zat aan de pannen en proefde stiekem mee. Daar is mijn liefde voor koken begonnen. Toen ik later architectuur studeerde, spijbelde ik om te leren koken, ik had toen een bijbaantje in de keuken. Mijn moeder was het er niet mee eens, maar diep van binnen wist ze dat koken mijn passie was. Ik at alles, lustte alles en zat altijd bij haar in de keuken. Mijn moeder is iemand die gerust acht uur in de keuken kan staan. En als het dan klaar is, eet je samen. Het maakt niet uit wie er aanschuift: de buurvrouw, vrienden of familie.’’