Het verhaal van
Yasmin

Over Yasmin

 

‘Ik ben drie jaar geleden vanuit Teheran naar Rotterdam verhuisd, nadat ik mijn land moest verlaten tijdens de Woman, Life, Freedom Revolutie. In het begin was ik vooral bezig met aanpassen en had ik veel heimwee. Na een tijd besefte ik dat ik ook dankbaar mocht zijn voor wat ik hier heb: de vrijheid om mezelf te zijn en me te uiten. Die vrijheid gebruik ik nu bewust. Veel van mijn vrienden in Iran zijn getalenteerde kunstenaars en performers, maar door censuur en angst kunnen zij zich niet vrij laten zien of horen. Hier in Rotterdam probeer ik hun stem te geven. Als maker en onderzoeker gebruik ik de ruimte die ik hier heb om hun werk en verhalen zichtbaar te maken en de Iraanse cultuur te delen. Rotterdam voelt inmiddels als mijn thuis. Ik hou van de stad, ik hou van de kunst- en muziekscene en het rauwe en het industriële doet me ook een beetje denken aan Teheran.  Ik heb hier een community opgebouwd en werk samen met verschillende culturele plekken. Koken speelt daarin ook een belangrijke rol. Door mijn familierecepten te maken, kan ik mijn cultuur delen en even teruggaan naar huis.’

​

Vrijheid is voor mij…

‘…mezelf kunnen zijn en me kunnen uiten, zonder angst voor oordeel. De vrijheid om te zeggen wat ik voel en te laten zien wie ik ben.’
 

De vrijheid herdenken…

‘…doe ik op verschillende manieren. Allereerst, door te vieren. Samen feest vieren in Iran was één van de weinige momenten waarop we ons vrij voelden. Ondanks alles namen we veel risico’s om samen te zijn en feest te vieren met elkaar. Dat is voor mij vrijheid. Daarnaast voel ik de vrijheid in de natuur, in de fascinerende bergen van Iran. De bergen zijn heel bijzonder voor mij en het herinnert me aan wat vrijheid is en tegelijkertijd aan wat van ons is weggenomen.’
 

Ik voel me het meest vrij…

‘…wanneer ik makkelijk kan reizen en me vrij kan bewegen. In Iran was dit moeilijk door alle regels en papierwerk. Reizen is een recht, maar het voelt niet altijd zo. In de natuur, zonder controle of beperkingen, voel ik me het meest vrij.’​

​​

Wat betekent het voor jou om gerechten te koken die je aan thuis doen denken?

‘Koken is voor mij ook een manier om even terug te gaan naar huis. Het is het moment waarop ik alles hier even los kan laten. Als ik kook, kan ik mijn ogen sluiten en me voorstellen dat ik weer in de keuken sta met mijn moeder. Zij is aan het koken, aandachtig en luistert naar me terwijl ik praat. De geuren en smaken brengen me terug naar die momenten. Koken doe ik als ik heimwee heb, het voelt alsof ik weer thuis ben. In de Perzische keuken draagt elk gerecht een gevoel met zich mee, vaak verbonden aan herinneringen of momenten in het leven. Zo maak ik bijvoorbeeld halwa, een gerecht dat symbool staat voor rouw. Ik maak het om stil te staan bij mensen die zijn overleden. Zo heb ik laatst halwa gemaakt ter nagedachtenis aan mensen die zijn omgekomen tijdens de demonstraties en door het geweld in Iran. op die manier wordt koken voor mij ook een vorm van herdenken’